Bu çalışma, dijital kanaviçe formunu bir arayüz olarak kullanarak geleneksel üretim pratikleri ile dijital estetik arasında dolayısıyla geçmiş ile gelecek arasında görsel ve düşünsel bir köprü kurmayı amaçlar.
“Pikselleşmeyen ses” kavramından hareketle şekillenen eser bireyin kentteki varlığını, taleplerini ve söz hakkını görünür kılma çabasıdır. Eserde kullanılan kanaviçe formu yalnızca bir teknik değil, kuşaklar arası aktarımı…
